آسمونی

يــــــكنفرهست كــه ازپنجره هــا     نـــــرم و آهسته مـــرا می خواند

گــــــــــــرمی لــهجه بــارانـی او     تا ابـــــــــدتوی دلــــم می مــاند

یـــــكنفر هست كه در پرده شب     طــــرح لـبخند سپيدش پيداست

مثل لحظات خــــــوش كودكی ام     پر ز عــطر نفس شب بـو هاست

يــكنفرهست كه چون چلچله ها      روز و شب شيفته پـــــرواز است

توی چشمش چمنی ازاحساس      تـــوی دستش سبدی آواز است

يــــكنفر هست كه يادش هر روز      چـــون گـلی توی دلــم می رويد

آســمان ، بـــاد ، كـبوتـر ، بــاران      قــــصه اش را به زمين می گويد

يــــــكنفر هســـت كه از راه دراز      بــــاز پيوسته مــرا مـــــی خواند

گـــاهگاهی به خـودم می گوییم     تــا ابــد تــوی دلــــــــم  میماند